Een grappig rijmpje....

Op een egel ( van Kees Stip)

Een egel die gestart in Smilde,

naar Hindeloopen, lopen wilde,

Zeeg halverwege in elkaar, met een aanmerkelijke blaar.

Ach had ik, hoorde men hem snikken,

maar iets om die mee door te prikken.

Dit gedicht komt uit het boek 'Ik wou dat ik een vogel was"

Het bevat 366 natuurgedichten, voor iedere dag één.

Het zijn gedichten die, geschreven door allerlei verschillende oude én nieuwe dichters, passen bij de maand en het seizoen van die dag. 

Ik hoorde over dit boek bij De wereld draait door en was gelijk verkocht!

Nationale gedichtendag....

hoeft een naam iets?

elke naam moet ten minsteeen keer worden gespeld op het gemeentehuisvreugdevol door een ouder die met die naameen geloof een held een vriend of een familielidin leven houdt

elke naam moet minstens vierduizend keerworden geroepen vanuit een halfopen buitendeurterwijl de warme lucht van het avondeten door een keukenraameen koude kinderneus in krult

alle namen horen zeker vijf maal op het puntjevan de tong van een beste vriend te liggen bij de vraagnaar wie zijn of haar beste vriend isen waarom

geen één naam verdient het om ongefluisterd te blijvenen niet via het oor van een geliefdebuitengewoon vaak de buik van die anderte kriebelen

daar zijn namen voor gemaakt

namen horen een leven lang mee te gaanen met een heel leven weet u heel goedwat ik bedoel

namen mogen alleen langzaam verdwijnen uit onze gedachtenen niet voordat ze een afscheidsdansje hebben gemaaktop onze bevende lippen

er is geen enkele reden om de naamvan een muur te schroeven

als die naam niet een nieuw huiste wachten staat

want een naam wil leven

Tsead Bruinja, Dichter des Vaderlands27 januari 2020

102.000 namen

Tsead Bruinja, Dichter des Vaderlands, schreef dit gedicht voor het project De 102.000Namen Lezenvan Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Wereldwijd werd op 27 januari demoord op zes miljoen Joden herdacht. Van hen kwamen er 102.000 uit Nederland.Net als de weggevoerde Sinti en Roma kwamen ze naamloos om in Auschwitz-Birkenau, Sobibor, Theresiënstadt, Bergen-Belsen en andere concentratie- envernietigingskampen. In kamp Westerbork werden tot en met 27 januari de102.000 namen van degenen die geen eigen graf hebben, voorgelezen, 116 uur lang,zes dagen en vijf nachten, op de plaats waar de treinen naar de vernietigingskampenvertrokken.

###Eerder plaatste ik ook al een gedicht op de nationale gedichtendag (dat is altijd de eerste dag van de Nationale Poezie week) als je op onderstaande links klikt vind je die van voorgaande jaren:

2019

20182016

2015

2014

Nationale gedichtendag 2019....

ODE AAN DE ROLLATOR

Ik woon in een rollatorwijk

dat wil ik hier wel uiten

want als ik om mij heen zo kijk

zie ik er heel veel buiten

Ik heb er zelf ook zo een

wilde er eerst niet aan

maar ja je wordt wat slecht ter been

en zie mij nu eens gaan

Ik hou van mijn rollator

hij is mijn beste vriend

en grote stimulator

een die mij altijd dient

Hij is een bijdehandje

nee beslist geen oen

hij heeft zelfs een mandje

om boodschappen in te doen

Theo Olierook

straatgedicht....

of strandgedicht is misschien beter gezegd.....

Gezien bij strandtent Vos in Callantsoog

Willem Wilmink....(12)

Echtpaar in de trein

Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
De prachtig vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.

Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
De trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt vóór-, ik achteruit.

We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
Zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.

Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.

Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.

Willem Wilmink.... (11)

Jij en ik

Later zul je bij me wonen.
Later zijn we met z'n beiden.
Dat bedenk ik soms, wanneer je
giechelt met de an'dre meiden.

't Is voorlopig nog maar beter
om de zaak geheim te houden,
'k zal je nog maar niet gaan zeggen
dat ik van je ben gaan houden.

Later ga ik reizen maken
heel alleen, naar verre landen,
en daar ga ik mensen redden,
redden met mijn eigen handen.

Iedereen zal in de kranten
van mijn grote daden lezen.
'Waarom zou die mensenredder
zo ontzettend moedig wezen?'

Niemand zal de waarheid weten,
jóu alleen zal ik 't vertellen:
later, als ik zó beroemd ben
dat ik bij je aan durf bellen.

Willem Wilmink....(10)

Uitreiking van diploma’s

Onder de meisjes menig stevig stuk,
maar er zijn ook van die nog hele tere,
onder de jongens veel in herenkleren,
en allen, allen stralend van geluk.

Niet langer meer gebukt onder het juk
van heel veel saais om uit het hoofd te leren:
niemand zal ooit nog bij hen informeren
naar passé défini of overdruk.

Maar ’t is meteen ook de examenklas,
die vol saamhorigheid en warmte was,
waarvan men zich zo zorgeloos ontdoet.

Nu slaat voor ’t laatst de grote schooldeur dicht,
en kijk, daar gaan ze: blij en doelgericht
een toekomst met veel heimwee tegemoet.

Willem Wilmink.... (9)

Angst voor geluk

Soms in de nacht als je naast me ligt,
als je naast me ligt met je meidengezicht,
dan heb ik je weer zo lief.
En ik denk met trots aan ons kleine gezin,
en ik denk: er zit wel samenhang in,
het biedt wel perspectief.

Daar komen nare gedachten van:
dat het zo niet altijd maar duren kan,
het is allemaal veel te fijn.
Nu is mijn bedje wel gespreid,
maar deze kinderen, deze meid
zijn te mooi om waar te zijn.

Wat maken we misschien nog allemaal mee,
misschien ga jij met een ander in zee,
met een zwaarbehaarde man.
Of slepende ziekte of ander kruis
komt over de wereld of over ons huis,
en maakt er een puinhoop van.

Dat denk ik dan. Maar de volgende dag
geeft een ruzie die er wezen mag,
een fraai stuk burengerucht.
En al die gedachten, mijn lekker stuk,
aan ziekte en ontrouw en ongeluk
slaan ratelend op de vlucht.

Nationale gedichtendag 2018

Vivaldi

Mijn lief je schreef me vorige keer
dat je verlangde naar het Italiaanse weer.
Welnu wat zou je denken van al die
Jaargetijden van Antonio Vivaldi?

Vivaldi’s Lente maakt je zeker blij
en zegt ook nog: ‘ik hou van jou’,
en is zijn Zomer al bijzonder
en verwarmt je hart,
dan is zijn Herfstgedonder
een werkelijk klankenwonder
waarvan je tenslotte bij kunt komen
bij zijn heerlijk frisse Winterkou.

Dit allemaal heel reëel in klank gevat,
alleen van Vivaldi’s regen word je niet echt nat,
als je dat wil moet je maar in bad.
Ik wou dat ik dan bij je zat.

Conrad van de Weetering (1929 – 2017)

Het gedicht van 2016 staat HIER.
Die van 2015 staat HIER. En ook nog nieuwsgierig naar die van 2014?? Klink dan HIER

Willem Wilmink ( 4)

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,

hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

Willem Wilmink ... (3)

Een heel klein hondje dat Henkie heette liep wenend langs de Herengracht, hij had geen baas en ook geen eten, hij had geen lief dat aan hem dacht. Dat hele kleine hondje dat Henkie heette, niemand in de wereld kende hem, maar hij was dat net aan het vergeten, toen hij zich doodschrok van een tram. Men zag het hondje opzij toen springen, met een plons in de koude gracht, daar hoorde hij hondjes met vleugeltjes zingen, tamelijk mooi en tamelijk zacht. En nog weer een paar dagen later, of eigenlijk was het al nacht, zag iemand hem drijven op het water, l'inconnu de la Looiersgracht. Uit: Verzamelde liedjes en gedichten, 1986.

Willem, Wilmink..... ( 2)

Dat overkomt iedereen wel

naar een idee van Aart Staartjes

Ik moet je even wat gaan vertellen,

dus kom eens dichterbij.

't Is lang geleden. Ik was een jongen

net zo oud als jij.

Ik stond in een bos, in een heel mooi bos,

en plaste tegen een boom,

en dan werd ik wakker van de schrik,

want het bos was maar een droom.

Dan had ik in mijn bed geplast

en was bang voor de volgende dag,

dat ik weer mijn pyjamabroek

aan de waslijn hangen zag.

Aan de waslijn mijn pyjamabroek

en de lakens van mijn bed.

En ik dacht: dat zien mijn vriendjes ook,

en dan hebben ze grote pret.

En weet je waarom ik het zo naar

en zo verdrietig vond?

Ik dacht dat ik de enige was

die zoiets gebeuren kon.

Want als je aan een jongen vraagt:

'Heb jij dat ook wel, man?'

Dan zegt zo'n jongen altijd 'nee'.

En meestal liegt hij dan.

Want Pietje Keizer en Johan Cruyff

die overkwam dat wèl.

En ook Epi Drost en Van Hanegem,

en Rinus Israel.

Dus plas je weer eens in je bed,

geef je moeder dan een zoen,

en zeg maar: ‘Er zijn er wel meer, hoor moeder,

die dat 's nachts per ongeluk doen.’

Uit: Verzamelde liedjes en gedichten, 1986.

Willem Wilmink... ( 1)

In navolging van De Wereld Draait Door wil ik iedere maand een gedicht publiceren van Willem Wilmink ( 1936-2003)

Spelende meisjes

Vol sombere doemgedachten
geraakte ik in een straat
waar meisjes aan 't spelen waren
en we kwamen aan de praat.

Turkse en Surinaamse
en sommige autochtoon
en ze hadden er nauwelijks weet van,
ze speelden daar gewoon.

Mijn sombere visioenen
van een wereld die verging,
vervaagden in 't licht van die kinderen
tot een herinnering.

Want die meisjes met aardige ogen
en met hun prachtige haar
zullen de kinderen baren
voor de komende duizend jaar.