Zo lang als ik mij kan herinneren hangt dit aapje een een kralenketting bij mijn ouders aan een boekenkast.
Het klopt wel dat ik niet beter weet dat het daar hangt want mijn moeder vertelde laatst dat ze het kreeg van haar vriendin Nicolien in 1964 in een sinterklaassurprise. Het is een grappig aapje!
Extra leuk vond ik het om het aapje, vrijwel identiek uitgevoerd, tegen te komen in de bijlage van een krant over interieur trends. Hier staat het aapje voor een enorme prijs, 339 euro !!!, te koop.
Als je alles maar bewaard is het vanzelf weer een keer hip!
11 februari 1990 Nelson Mandela komt vrij na ruim 27 jaar gevangenschap....
Kippenvel kreeg ik toen ik er naar keek....en tranen in mijn ogen....
Ik herinner mij ook de verwarring want hoe zou hij er uit zien na die 27 jaar?
Pas met zijn vuist omhoog en lopend naast zijn toenmalige vrouw Winnie herkende men hem....
Hoe bizar is het dat je op je 44ste, in de bloei van je leven, gevangen wordt gezet en pas op je 72ste als oude man weer vrijgelaten wordt...
Vandaag is hij overleden.
Na een veelbewogen leven....
als je 27 jaar gevangen gezeten hebt.....
drie kinderen hebt verloren...
3 keer getrouwd ben geweest....
de eerste zwarte president van Zuid-Afrika bent geweest....
Een zeer indrukwekkende man!
Toen ik jaren geleden in het theater zat bij Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten ( Mannen van de wereld) kwamen ze op met een gebalde vuist en begonnen te zingen. Ik kreeg al na de eerste regel kippenvel....
( de naam van Mandela werd niet eens genoemd maar door hun opkomst met die gebalde vuist wist ik het direct)
Hun tekst:
Daar liep je door de hekken, met een joviale groet
Na zoveel jaar gevangenschap en pijn
Je gaf miljoenen mensen nieuwe hoop en nieuwe moed
Gewoon door er maar al die tijd te zijn
It's a long walk, long walk, long walk to freedom
It's a long walk, long walk
Daar kwamen ze in hordes om te juichen op het plein
En nog een plein en nog een plein, en massa's op het gras
Je stem was ongebroken en je blouse die mocht er weer zijn
Een man van tweeënzeventig die pas geboren was.
It's a long walk, long walk, long walk to freedom
It's a long walk, long walk
Maar het werd vrede stichten, werk verrichten, altijd blijven stralen
De hele wereld smeekte jou: kom hier en raak me aan
Het werd bodygards, security, in overvolle zalen
Iedereen zijn eigen claim op jouw bestaan.
It's a long walk, long walk, long walk to freedom
It's a long walk, long walk
Je werd Boeddha, Che Guevara en Jezus tegelijk
Het herder van het continent en van de sloppenwijk
Intussen zocht je zelf tevergeefs naar huis en haard
Want er werd je door mevrouw Mandela ook niet veel bespaard.
It's a long walk, long walk, long walk to freedom
It's a long walk, long walk
De schitterende lijnen rond je kin en rond je mond
Worden elke dag iets dieper in je huid gekerfd
Je danst een beetje stroever en soms kijk je droevig rond
Op zoek naar nog een laatste restje rust voordat je sterft
It's a long walk, long walk, long walk to freedom
It's a long walk, long walk
Verlang je niet eens terug naar Robbeneiland?
Ver van het gedaver van de wereld politiek?
Gewoon een weekje terug naar de rust van Robbeneiland
Als klein meisje woonde ik met mijn ouders op een flat in Haarlem.
Zes hoog!! Met een enkel grasveldje in de buurt waar ook nog een bordje op stond: Niet betreden!
Ik was 1 jaar oud en volgens mijn ouders een zoet maar ondernemend meisje.
Mijn moeder heeft het altijd wel eng gevonden maar gelukkig was de galerij en het balkon voorzien van een degelijk en stevig hekwerk. Maar natuurlijk zag mijn moeder wel allerlei visioenen voor zich...
Ik zal een jaar of 1,5 of 2 geweest zijn toen ik lief aan het spelen was en mijn moeder verdiept in een boek. Af en toe keek ze op maar ik speelde lekker verder en haar boek was mooi.....
Op eens hoorde ze mij zeggen: Eeeeene Teeeje ( voor de duidelijkheid: tot 2 tellen in peuter taal) als of ik een reuze sprong ging maken.... Ik was even uit beeld en mijn moeder vlóóg overeind omdat ze minstens dacht dat ik boven op een stoel op het balkon klaar stond om de knijpers achter na te gaan die ik altijd naar beneden gooide....
Maar haar opluchting was groot toen ze mij stralend vond bovenop de drempel van de keuken ( 1.5 cm hoog!) klaar om de kamer in te springen..... Ik trots en blij.... zij vooral opgelucht....
Dit verhaal heb ik vaak gehoord en het blijft leuk als mijn moeder het vertelt....
